Het sneeuwklokje

warboel

Mijn hoofd, warboel en hoop.

Verdriet, er is niet aan te ontkomen, het treft ons allemaal. Het verdriet ziet er uit als een dor uitziende bloembol. Je huilt en huilt en denkt dat het niks oplost. Maar toch, tóch als je de diepte ingaat, net als de bloembol in de grond en de aarde bevochtigd wordt door je tranen, is er opluchting. Zie je nieuw leven, nieuwe hoop. Het kopje van het sneeuwklokje worstelt zich een weg naar boven, naar het licht, het zonlicht. Net zoals het kopje van een sneeuwklokje zich opricht in het licht mag ik me uitstrekken naar Het Licht. Verdriet is net als de seizoenen in het jaar. Het komt en het gaat. Maar elk jaar komt het sneeuwklokje tot bloei.

 

Gemaakt door Wilma over het verwerken van slechthorendheid

De tekening maakte zij erbij. Een afbeelding van haar hoofd.

About the Author: Simon
Author Website: http://www.waarheid.info

One comment

  1. Heel mooi Wilma. Ik begrijp het. Liefs van Wil de Vries.

Fijn als je wilt reageren.

%d bloggers liken dit: