Het sympathieke stuk van ds. Jelle de Kok wil ik met liefde in dubbel opzicht becommentariëren. Laat ik voorop stellen dat ik werkelijk hoop dat kerken elkaar over de doop heen kunnen vinden en samen kunnen werken in het Koninkrijk van Jezus Christus.
De argumenten die Jelle de Kok gebruikt zijn voor mij niet helemaal nieuw. Ik kwam ze eerder tegen in het boekje over doop, volwassendoop en herdoop van prof. Graafland.
Zowel het boekje als het schrijven van Jelle de Kok gaan wat mij betreft op een paar punten mank. In beide worden enkele aannames gedaan, die wellicht uit baptistenkring afkomstig zijn, maar niet Bijbels gefundeerd. Zo goed als Jelle de Kok catechetisch dooponderwijs noodzakelijk acht, zo zeker ben ik ervan dat dit ook in baptistenkring zou moeten gebeuren. Mensen moeten ook dáár leren hun doop te verstaan. Ik wil hier slechts twee – belangrijke – aannames (kort) bespreken:
1. De aanname dat gereformeerden vinden dat de doop in plaats van de besnijdenis is gekomen en baptisten niet. 2. De aanname dat baptisten eigenlijk niet goed weten wat ze – kerkelijk gezien – met kinderen aanmoeten.
Doop en besnijdenis.
Natuurlijk is de doop in plaats van de besnijdenis gekomen. Dat leert Col. 2:11 ons heel duidelijk. Maar niet zoals veel gereformeerden denken: zoals eerst de jongens werden besneden, zo worden nu de kinderen gedoopt. Dan ga je voorbij aan de betekenis van de besnijdenis. Die was niet slechts een inlijving in het verbond, maar een héénwijzing naar de Christus. De besnijdenis was het wegsnijden van de voorhuid, het voorste gedeelte van het onreine lid, van een jongetje. Dat ging met bloed en pijn gepaard en gebeurde op de achtste dag. Op dezelfde manier is Jezus besneden toen hij acht dagen oud was. Toch lag daarin niet de vervulling van het teken. Uiteindelijk was de besnijdenis van Christus zijn bloedig weggesneden worden van de aarde als hét onreine lid van de aarde. Hij die zonder zonde was is voor ons tot het onreine lid van deze aarde gemaakt en gedood, letterlijk weggesneden van de aarde aan een kruishout en begraven om drie dagen later weer op te staan. Daarin ligt de vervulling van de achtste dag. Dat is de besnijdenis van Christus uit Col. 2:11. Ieder wedergeboren mens is door het geloof in Christus ingelijfd en is dus met Hem besneden op Golgotha. Als teken daarvan ontvangen wij nu ook de doop. Dit houdt tevens de erkenning in dat niet “de zaden” van Abraham, maar het “Zaad” van Abraham, dat is de Christus de werkelijk inhoud van de belofte was.
Kerkelijke kinderen.
Natuurlijk staan doop en avondmaal op één lijn. Kinderen die door geloof opnieuw geboren zijn laten zich dopen en nemen deel aan het avondmaal. Dat dit weleens anders gaat in de praktijk betekent niet dat de Bijbelse onderbouwing fout is, maar de praktijk. Over de leeftijd waarop kinderen gedoopt kunnen worden kan je verschillen, maar het moet zeker zo zijn, dat ze begrijpen wat ze doen en in staat zijn een zelfstandige keuze te maken. Persoonlijk denk ik dat de puberteit een goede afbakening vormt, waarop meerdere uitzonderingen mogelijk zijn. Voor mij horen kinderen vanaf en zelfs voor de geboorte er helemaal bij. Er is geen verschil tussen gedoopte, opgedragen of helemaal zonder ritueel aangesloten kinderen. In de kerk buigen we ons naar hen toe en proberen we in hen te zien wie Christus wil dat wij worden. Als wij weer worden als de kinderen en opnieuw geboren worden door water en geest mogen wij de doop ondergaan. Kinderen zijn bevoorrechte mensen! Niet omdat ze gedoopt zijn, maar omdat ze kind zijn.
Er valt meer te zeggen, natuurlijk, zowel over mijn standpunt als over de argumenten van Jelle de Kok. Als eerste reactie laat ik het even hierbij. Ik schuw het gesprek zeker niet, ik beschouw iedere gelovige als mijn broer of zus in Christus, maar hecht wel erg veel waarde aan de doop en de betekenis zoals die in de Bijbel wordt gegeven.
Views(260)
Het sympathieke stuk van ds. Jelle de Kok wil ik met liefde in dubbel opzicht becommentariëren. Laat ik voorop stellen dat ik werkelijk hoop dat kerken elkaar over de doop heen kunnen vinden en samen kunnen werken in het Koninkrijk van Jezus Christus.
De argumenten die Jelle de Kok gebruikt zijn voor mij niet helemaal nieuw. Ik kwam ze eerder tegen in het boekje over doop, volwassendoop en herdoop van prof. Graafland.
Zowel het boekje als het schrijven van Jelle de Kok gaan wat mij betreft op een paar punten mank. In beide worden enkele aannames gedaan, die wellicht uit baptistenkring afkomstig zijn, maar niet Bijbels gefundeerd. Zo goed als Jelle de Kok catechetisch dooponderwijs noodzakelijk acht, zo zeker ben ik ervan dat dit ook in baptistenkring zou moeten gebeuren. Mensen moeten ook dáár leren hun doop te verstaan.
Ik wil hier slechts twee – belangrijke – aannames (kort) bespreken:
1. De aanname dat gereformeerden vinden dat de doop in plaats van de besnijdenis is gekomen en baptisten niet.
2. De aanname dat baptisten eigenlijk niet goed weten wat ze – kerkelijk gezien – met kinderen aanmoeten.
Doop en besnijdenis.
Natuurlijk is de doop in plaats van de besnijdenis gekomen. Dat leert Col. 2:11 ons heel duidelijk. Maar niet zoals veel gereformeerden denken: zoals eerst de jongens werden besneden, zo worden nu de kinderen gedoopt. Dan ga je voorbij aan de betekenis van de besnijdenis. Die was niet slechts een inlijving in het verbond, maar een héénwijzing naar de Christus. De besnijdenis was het wegsnijden van de voorhuid, het voorste gedeelte van het onreine lid, van een jongetje. Dat ging met bloed en pijn gepaard en gebeurde op de achtste dag.
Op dezelfde manier is Jezus besneden toen hij acht dagen oud was. Toch lag daarin niet de vervulling van het teken. Uiteindelijk was de besnijdenis van Christus zijn bloedig weggesneden worden van de aarde als hét onreine lid van de aarde. Hij die zonder zonde was is voor ons tot het onreine lid van deze aarde gemaakt en gedood, letterlijk weggesneden van de aarde aan een kruishout en begraven om drie dagen later weer op te staan. Daarin ligt de vervulling van de achtste dag. Dat is de besnijdenis van Christus uit Col. 2:11. Ieder wedergeboren mens is door het geloof in Christus ingelijfd en is dus met Hem besneden op Golgotha. Als teken daarvan ontvangen wij nu ook de doop. Dit houdt tevens de erkenning in dat niet “de zaden” van Abraham, maar het “Zaad” van Abraham, dat is de Christus de werkelijk inhoud van de belofte was.
Kerkelijke kinderen.
Natuurlijk staan doop en avondmaal op één lijn. Kinderen die door geloof opnieuw geboren zijn laten zich dopen en nemen deel aan het avondmaal. Dat dit weleens anders gaat in de praktijk betekent niet dat de Bijbelse onderbouwing fout is, maar de praktijk. Over de leeftijd waarop kinderen gedoopt kunnen worden kan je verschillen, maar het moet zeker zo zijn, dat ze begrijpen wat ze doen en in staat zijn een zelfstandige keuze te maken. Persoonlijk denk ik dat de puberteit een goede afbakening vormt, waarop meerdere uitzonderingen mogelijk zijn. Voor mij horen kinderen vanaf en zelfs voor de geboorte er helemaal bij. Er is geen verschil tussen gedoopte, opgedragen of helemaal zonder ritueel aangesloten kinderen. In de kerk buigen we ons naar hen toe en proberen we in hen te zien wie Christus wil dat wij worden. Als wij weer worden als de kinderen en opnieuw geboren worden door water en geest mogen wij de doop ondergaan. Kinderen zijn bevoorrechte mensen! Niet omdat ze gedoopt zijn, maar omdat ze kind zijn.
Er valt meer te zeggen, natuurlijk, zowel over mijn standpunt als over de argumenten van Jelle de Kok. Als eerste reactie laat ik het even hierbij. Ik schuw het gesprek zeker niet, ik beschouw iedere gelovige als mijn broer of zus in Christus, maar hecht wel erg veel waarde aan de doop en de betekenis zoals die in de Bijbel wordt gegeven.
Simon van Groningen.