Verbinding

saraZo begonnen we allemaal aan het leven. Handen samen, ogen dicht. Verantwoordelijk voor niets anders dan er te zijn.  Klaar om te ontvangen wat we nodig hebben. Veiligheid, Liefde, Aanvaarding en Geborgenheid. Langzaam ontsluiten we onze ogen en openen onze handjes om ze te laten vullen. En als het dan onveilig wordt, of liefdeloos of de aanvaarding ontbreekt, gaan we van positie veranderen. Een moeder kan een slachtoffer zijn van vader, een vader kan zomaar een onvolgroeide puber zijn die niet in staat is om te geven wat hij zelf nooit ontvangen heeft. En dan veranderen we allemaal van positie. Onze broers en zussen, onze ouders en later ook weer onze man of vrouw en onze kinderen en zelfs kleinkinderen. Steeds weer werkt iedereen hard om te krijgen wat hij nodig heeft. Waar hij recht op heeft. Om steeds weer te ervaren dat geven en ontvangen in balans moeten zijn. En als dat niet zo is ontstaan er onterechte claims, lege onveilige plekken waar we van alles instoppen omdat er niets is wat de leegte kan vullen. Tot we het gaan zien. Zien dat het geen onwil was, maar onmacht. Dat God er wel degelijk was en is en zijn zal. Dat bewustwording het begin van de verandering is. En zelfs als je denkt alles aardig op orde te hebben en al 40 jaar (nou ja bijna dan) getrouwd bent, zelfs dan kan het alsnog tijd worden dat je ogen opengaan zodat je handen én je hart kunnen ontvangen wat werkelijk geneest.  Dan kun je je verbinden met God, met je (inmiddels overleden) ouders, met jezelf en – opnieuw – met elkaar.  We gaan een mooie tijd tegemoet.

Fijn als je wilt reageren.